The YoungWise: Robin Cox

Robin-Cox

We trappen onze nieuwe rubriek 'The YoungWise' af met Robin Cox (1983), oprichter van A City Made By People. Met dit internationale netwerk van stadscorrespondenten wil Robin steden een menselijker gezicht geven, en stedelingen zelf aan het woord laten over het functioneren van hun stad. Hij is de eerste die deelneemt aan deze interviewreeks, waarin we inspirerende millennials vragen op welke eigen wijze zij iets aan de wereld toe willen voegen.

A-City-Made-By-People

Wat wil jij graag veranderen in deze wereld?

Met A City Made By People willen we steden meer openzetten, openbreken eigenlijk. We willen het leven in een stad zichtbaar maken, en blootleggen hoe een stad functioneert, leeft, en werkt. Dat willen we bereiken door de stedelingen, de citizens aan het woord te laten. Veelal gaan stadsgidsen over de beste plekken om te eten, slapen, shoppen, koffiedrinken; ze focussen op het consumeren in een stad. Wij willen meer laten zien dan dat: waarom is deze plek nou juist zo fijn om te wonen? Met onze online content, ons tijdschrift, en events, proberen we op een dieper, menselijker niveau zichtbaarheid te creëren rondom de steden in ons netwerk. 

A-City-Made-By-People-Magazine

Wat maakt die zichtbaarheid voor jou zo belangrijk?

Voor ons zit de ‘waarom’ van dit project heel erg in de social context, en hoe belangrijk deze context is voor de intrinsieke waarde die een stad voor iemand kan hebben. De mensen die je omringen geven richting aan je leven, een gevoel van acceptatie, en een gevoel van saamhorigheid. Door dit zichtbaar te maken geef je een gezicht aan een stad: jij en ik dragen elke dag bij aan de stad waarin wij leven, en dat mag gezien worden. 

Wat maakt jouw aanpak uniek?

Wij zijn begonnen als reisinitiatief, waar men een stad kon ontdekken door locals te ontmoeten, en nu hebben we dat principe omgezet in een cultuurplatform. Ik vind dat steden vaak heel onmenselijk worden geportretteerd, op een manier die heel erg aan de oppervlakte blijft. Ons platform biedt stedelingen de mogelijkheid hun verhalen te delen over de kunst, architectuur, of ontmoetingscultuur die hun stad zo bijzonder maakt. Of misschien zijn er bepaalde, opvallende trends die een stad uniek maken, of spelen vraagstukken als duurzaamheid of innovatie een belangrijke rol. Zo schept het platform een beeld van de dingen die stedelingen vandaag de dag bezighouden.

Ik denk dat A City Made By People anders is omdat we dus een diepere laag van een stadscultuur open leggen. Maar wat ons echt onderscheidt, is onze werkwijze daarin. Op dit moment hebben we een netwerk van city correspondents in 15 steden. Dat netwerk bestaat uit vrijwillige correspondenten die elk maand een verhaal delen. We hebben het geluk dat mensen ons vinden, en zich graag bij het concept aansluiten. Zij willen graag hun eigen stad zichtbaar maken op ons platform, en halen daar ook voor zichzelf waarde uit. Voor sommigen is het een reden om bij vreemden aan te kloppen en zo nieuwe mensen te ontmoeten, voor anderen een manier om hun Engels te verbeteren, of een portfolio op te bouwen – we hebben bijvoorbeeld een fotograaf die via ons platform zijn werk wereldwijd kan laten zien. En er zijn mensen die naast hun baan graag willen schrijven, en de voorliefde voor hun stad willen delen.

Op deze manier is A City Made by People gebaseerd op het uitwisselen van waarden: onze correspondenten vinden het waardevol hun verhalen te delen, en voor ons is het waardevol ons netwerk uit te breiden en zo de zichtbaarheid van steden te vergroten. Een win-win situatie dus.

De artikelen die we publiceren over Amsterdam moeten vooral ook de Amsterdammers inspireren, en niet alleen mensen daarbuiten.

Welk initiatief inspireert jou op dit gebied?

Dat zijn er best veel! Ik vind social ventures met een menselijke inslag interessant. Ik ben ook wel fan van good brands, groot of klein – zo vind ik het ook fascinerend om te zien hoe Airbnb nu probeert een meer menselijker slag te slaan. Een persoonlijker voorbeeld is Freunde von Freunden uit Berlijn. Zij maken portretten van mensen in hun huizen, waarbij het huis een spiegel vormt voor iemands leven en persoonlijkheid.

Monocle vind ik ook een mooi platform: zij publiceren om de twee maanden een magazine, met daarin verhalen uit allerlei verschillende landen en steden. Als je dat leest, heb je het gevoel dat je weer een beetje van de wereld hebt leren kennen. Wel vind ik dat Monocle inmiddels een beetje is doorgeschoten in de hoeveelheid informatie die wordt aangeboden, daarmee is de focus wat diffuus geworden. Met A City Made By People hoop ik meer gefocust te blijven. Bovendien hebben wij een andere positionering: de artikelen die we publiceren over Amsterdam moeten vooral ook de Amsterdammers inspireren, en niet alleen mensen daarbuiten. Het gaat om informatie die op dit moment relevant is voor reizigers én stedelingen zelf – dat het meer is dan enkel een mooi stukje over een stad waar je misschien, ooit, wel of niet naartoe zou gaan.  

Ik geloof dat bij iedereen wel een bepaald talent schuilt, maar om dat te ontwikkelen moet je wel het lef hebben om soms zaken eens niet te accepteren zoals ze zijn.

Wat zou je aan andere millennials willen meegeven?

Dit klinkt misschien een beetje negatief, maar ik heb het gevoel dat millennials te makkelijk denken over het vinden van hun passie en hun drive. Ze gaan dan erg de confrontatie met zichzelf uit de weg, wat zich vaak vertaalt naar een soort vluchtgedrag. Ik denk dat die hele wanderlust trend daar ook uit voortkomt: millennials die eigenlijk niet happy zijn met wat ze doen, eigenlijk niet weten wat ze met hun leven willen, die dan – ik zeg maar wat – een half jaar op Bali gaan zitten. Ik geloof daar niet in, dat zo’n keuze je verder zou helpen. Volgens mij moet je niet wegvluchten van lastige vragen, maar jezelf kwetsbaar kunnen opstellen, en de confrontatie met jezelf aan durven gaan om te kunnen ontdekken waar je écht goed in bent.

Ik ben zeven jaar geleden voor mezelf begonnen, en daarmee uit ‘het veilige’ getreden, uit de baan en de wereld waar ik niet tevreden mee was. Toen ben ik mezelf wel tegengekomen, maar heb op die manier ook geleerd waar mijn passies lagen. Ook al betekende het dat ik af en toe in de weekenden nog in een kroeg moest werken, en niet veilig elke maand een paar duizend euro op mijn bankrekening kreeg bijgeschreven. Af en toe moet je terug naar square one, om vandaaruit opnieuw op te kunnen bouwen.   

Wat ik wil meegeven hierin is dit: blijf niet te makkelijk hangen in een situatie waar je niet gepassioneerd over bent. Denk ook niet te makkelijk over hoe anderen misschien wél hun passie gevonden hebben: het vinden van je drive kan een moeizaam proces zijn, maar dat is geen reden om dan toch maar ‘gewoon’ die baan te doen waar je stiekem niet gelukkig van wordt. Ik geloof dat bij iedereen wel een bepaald talent schuilt, of bepaalde drijfveer, maar om die te ontwikkelen moet je wel het lef hebben om soms zaken eens niet te accepteren zoals ze zijn. 

Meer weten? Ga naar acitymadebypeople.com.


Yow1

De jonge ondernemer is metamodern

De economische crises, de klimaatcrisis, de zwaai naar autoritarisme; we lijken op een grimmig…

Uber

Sharing is caring? Niet als het aan Uber ligt

Het klonk als een mooi ideaal: de deeleconomie brengt ons een nieuwe gemeenschapszin gebaseerd…

5C

Evil prevails when good brands fail to act

Dit jaar waren reclames tijdens de superbowl buitengewoon activistisch van toon. Dit is…

Kendall-Jenner-Pepsi-Ad-1491402522

Reclamewereld: laten we alsjeblieft iets leren van de mislukte Pepsi-commercial

Een kleine maand geleden sloeg Pepsi de plank volledig mis met een commercial die de beoogde…